Het geheim van Dimitris 4 personeel is familie

personeel is familie

“Stelios is mijn neef, de zoon van mijn broer, ik werk al jaren met hem samen; hij is als een zoon voor me. Het is een goede jongen, een harde werker, hij neemt zijn werk serieus. We hebben nooit problemen, houden van ons werk, houden van mensen en van voetbal!

Onze medewerkers zijn onze familie, we zorgen goed voor ze. Betalen een goed salaris en willen graag dat ze het naar hun zin hebben bij ons. Werken is ook plezier hebben in wat je doet en samen zorgen dat de gasten zich thuis voelen. Wij zijn geen bazen die opdrachten geven. Wij werken gewoon mee, wij zijn met z’n allen verantwoordelijk.

Onze medewerkers zijn heel zelfstandig en wanneer het een keertje wat later wordt piept niemand.

“Ken je het verhaal van Petrus?”

Ik schud mijn hoofd en Dimitris begint, met een glimlach op zijn gezicht, te vertellen.

“Petrus komt uit Roemenië, hij is nu 72 jaar en werkt alleen overdag omdat die hele lange dagen hem nu te zwaar worden.

“Op een dag, zo’n 18 jaar geleden, staat een man tafeltjes af te ruimen en rommel op ons terras op te ruimen. Ik vraag hem wie hij is en hij vertelt me dat hij geen werk heeft en op zoek is naar een baan. Ik zeg hem dat ons team voor het seizoen compleet is en dat ik echt geen werk voor hem heb.  Petrus kijkt me aan en zegt dat hij toch niets beters te doen heeft, dus blijft om me te helpen. Voor kost en inwoning kan Petrus blijven tot hij ander werk gevonden heeft. “

Dimitris neemt een slokje van zijn koffie en kijkt me met glimoogjes aan. “ Je wilt het niet geloven, maar diezelfde week heeft een van mijn obers een auto ongeluk en breekt beide benen. Vanaf dat moment is Petrus ook een familielid.

De laatste jaren aan het einde van het seizoen zegt Petrus me dat dit echt het laatste jaar was dat hij bij ons heeft gewerkt. Met nieuwjaar belt hij me dan om ons een gelukkig nieuwjaar te wensen en deelt me dan mee dat hij in april weer komt”.

Morgen reizen we verder. De laatste avond bij Dimitris, Stelios en hun ‘familie’.  Samen Raki drinken, een stevige knuffel en een fles wijn mee om Horiatiko niet te vergeten.

Morgen vertel ik u Dimitris laatste geheim en vertel ik u wat ik van Dimitris geheimen heb meegenomen in mijn koffer. Ben heel benieuwd of er ook voor u iets tussen zit!
Laat u het me weten? mailto:vanzuylen@dzmaatschap.nl of een reactie op onze blogpagina?

Het geheim van Dimitris 3 gasten zijn vrienden

Het waait vandaag behoorlijk, maar de zon zorgt voor een behaaglijke warmte.

Rond elf uur ga ik, volgens afspraak,  koffie drinken bij Dimitris .

Bij het restaurant staat Petrus op, die met zijn 72 jaar de oudste medewerker is, om me te begroeten met een handkus. (Morgen meer over deze bijzondere medewerker! )

Bij een lekker kopje koffie op het terras begint Dimitris te vertellen over zijn bedrijf, familie, vrienden, hobby’s en het leven op Kreta.

“Gasten zijn vrienden; je geeft met je hart en dan ontvang je ook met je hart. Vrienden geef je een hand of omarm je. Ik kijk iedere gast, in ieder  geval bij aankomst en vertrek, in de ogen. Elkaar aankijken kan een uitnodiging zijn verder te praten”.

“Natuurlijk kom je bij ons om te eten, maar je hier thuis voelen en mensen kunnen ontmoeten is minstens net zo belangrijk. Hier ontstaan vriendschappen en dan is het fijn dat je daarbij ook lekker kunt eten en drinken”, grijnst Dimitris.

Ook via faceboek houden Dimitris en Stelios contact met gasten. Even vragen hoe de reis was of hoe een operatie verlopen is. Dimitris vertelt dat het hem goed gedaan had zoveel berichtjes en mailtjes  te ontvangen van gasten toen hij een paar jaar geleden ziek was.

“Maar Dimitris”, vraag ik hem “hoe houd je dat vol, elke dag zeven maanden lang zoveel mensen zien, ze enthousiast ontvangen en met ze praten?”. Hij kijkt me verbaasd aan en zegt: “ ik houd van mensen, ik ben blij dat ik kennis mag maken met zoveel verschillende mensen. Al die mensen hebben andere verhalen, zij leven ergens anders en daar ben ik gewoon nieuwsgierig naar”.

Het terras begint vol te lopen. Lunchgasten? Nee, vrienden die Dimitris samen met Petrus allemaal enthousiast ontvangt. “Sorry” zegt hij tegen me, “zou nog wel uren willen praten. Kom anders morgen weer op de koffie!”.

Het geheim van Dimitris 2; de eerste kennismaking

Restaurant Horiatiko

Het geheim van Dimitris; de eerste kennismaking

Op ons terras zit ik in het zonnetje na te denken over de vragen die ik Dimitris deze week ga stellen.  In gedachten ga ik terug naar vorig voorjaar; onze eerste kennismaking met hem en zijn restaurant.

Vanuit ons vakantieadres wandelen we richting de restaurants in de buurt. De eigenaar van het eerste restaurant nodigt ons vriendelijk uit om bij hem zijn Griekse gerechten te komen proeven. In zijn grote restaurant en ook op het terras is geen gast te ontdekken. “We kijken nog even verder”, laten we hem weten.

Het nabijgelegen restaurant, Horiatiko, is druk bezocht. Zowel binnen als ook buiten vele gasten. Vreemd denk ik, maar laten we daar maar eens kijken of er nog een tafeltje vrij is.

Een lachende man komt op ons afgelopen, geeft ons een hand, stelt zich voor als Dimitris en vraagt of we deze avond zijn gast willen zijn. Ook zijn neef Stelios komt zich even voorstellen en vraagt wie we zijn, waar we vandaan komen en waar we logeren. Er wordt in de gezellige drukte snel een tafeltje voor ons geregeld, Dimitris komt de kaart brengen en vertelt ons dat zijn vrouw, die in de keuken van het restaurant de scepter zwaait, een geweldige kokkin is.

De drankjes worden geserveerd en bij het opnemen van de bestelling neemt Dimitris de tijd even wat extra informatie te geven over de gerechten en te informeren naar onze speciale wensen.

Tijdens het eten komt Dimitris met een glimlach op zijn gezicht nog even een biertje en wijntje brengen. “Van mij, fijn dat jullie mijn gast zijn”.

Wij kijken onze ogen uit; elke gast die binnen komt of weg gaat krijgt een hand, een kus of een omhelzing. Er lijkt ruimschoots de tijd om met iedereen even een praatje te maken, ondanks de vele gasten in het restaurant.

Ook valt het ons op dat veel gasten elkaar begroeten met een hand, een kus, omhelzing.

Het eten smaakt lekker, we genieten van een genoeglijke avond en vragen om de rekening. De rekening komt vergezeld van een dessert en een karafje Raki.

De buurman aan de tafel naast ons heft zijn glas Raki en brengt een toast uit. Dimitris stelt ons aan hem en zijn vrouw voor en laat ons met z’n vieren in gesprek achter. 
Die avond hebben we nog lang zitten praten met onze Engelse ‘buren’ die op Kreta hun huis hebben en bij de aankoop van dat huis ook per ongeluk beschikken over een prachtige olijfboomgaard.

Die week eten we iedere avond bij Dimitris en Stelios, elke avond is een feestje. Je welkom voelen, gezien worden, lekker eten en kennis maken met gasten, vrienden en familie.

Toen we deze week weer voor het eerst naar het restaurant liepen vroegen we ons af of hij ons nog zou herkennen.
We lopen het trapje op bij zijn restaurant en daar is hij. Komt op ons af, een hand, een omhelzing en hij vraagt ons….”nog steeds fan van Vitesse”?

Morgen heb ik met Dimitris afgesproken bij hem een kopje koffie te komen drinken en ik ga hem zeker ook vragen: “Dimitris, wat is je geheim”?